tag:blogger.com,1999:blog-53625509873412378052011-07-30T15:59:43.537+03:00ποίηση, τριλογία, © Γιούλη ΚουγιάAegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.comBlogger41100tag:blogger.com,1999:blog-5362550987341237805.post-85464698676115327402009-04-19T16:00:00.001+03:002011-01-31T11:47:36.711+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/__i0H3NqPPEk/SfAuPhYXZoI/AAAAAAAABdk/Z9isveqPrWI/s1600-h/800px-Paul_C%C3%83%C2%A9zanne_063.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327809203372779138" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; HEIGHT: 147px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/__i0H3NqPPEk/SfAuPhYXZoI/AAAAAAAABdk/Z9isveqPrWI/s200/800px-Paul_C%25C3%25A9zanne_063.jpg" border="0" /></a><br /><div>Από τη μνήμη αρχαιότερες<br />Φλόγες αργυροσέληνες<br />Θυμούνται όσα μέλλουν<br />Κι αποκαλύπτονται στους ποιητές<br />Που δε γνωρίζουν λήθη<br /><br /><br /><table class="itemtable" id="new-0"><tbody><tr><td class="reshuffle-container"><div class="reshuffle first-list-item last-list-item"></div><br /></td><td class="listitem"><div class="itemcontent"><a class="listlink" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Paul_C%C3%A9zanne" target="_new">river with the bridge of the three sources, by Paul Cézanne</a></div></td></tr></tbody></table><a class="listlink" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Paul_C%C3%83%C2%A9zanne" target="_new"><br /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5362550987341237805-8546469867611532740?l=argentumaurorae.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5362550987341237805.post-12549353244339134422009-04-19T15:52:00.002+03:002011-01-31T11:49:53.382+02:00Μάταια φοβάσαι<br />Κανείς δε θα σε σώσει<br /><br />Όταν οι ποιητές<br />Ταξιδεύουν στο φεγγάρι<br />Από τη γη πηγαίνουν ιστορίες<br />Για τις αργυροσέληνες<br /><br /><em>Όρισε φοιβόληπτε ποιητή<br />Δείξε μας στον άστρινο ουρανό<br />Ποιος σε γέννησε πλανήτης</em><br /><br />Να, δείτε εκείνο το σκοτάδι<br />Ανάμεσα στη φιλόλαγνη Αφροδίτη<br />Και τον φίλαλγο Αρη<br />Όπου σαν με σφαίρα μοιάζει<br />Εκεί μέσα έχει κρύψει<br />Η ανθρωπότητα τη γη μου<br />Και την κατασπαράζει<br /><br /><strong>σκοτεινές σήραγγες<br /></strong><br /><em>Ποιοι είναι οι άρχοντες εκεί<br />Που σας υπηρετούν πιστοί<br /></em><br />Στην Γαία βασιλεύουν<br />Η ειρήνη και ο πόλεμος<br />Είναι ζεύγος ταιριαστό<br />Ο ένας στον άλλο<br />Τη θέση του δίνει<br />Κατά τον τόπο<br />Κατά τον καιρό<br /><br /><em>Των λαών η βούληση<br />Είναι για ποιον<br /></em><br />Εκείνοι λένε αγαπούν την ειρήνη<br />Μα ποιο συχνά καλούν τον πόλεμο<br />Σε καιρούς ειρηνικούς<br />Προετοιμάζονται γι’ αυτόν<br />Σ’ εμπόλεμη συνθήκη<br />Επικαλούνται εκείνη<br /><br />Όταν έχουν την ειρήνη<br />Οι μάνες μεγαλώνουν γυιους<br />Με ωραία παραμύθια<br />Για γενναίους ήρωες<br />Καθώς τον πόλεμο κρατούν<br />Μετρούν οι γυιοι την αντρειοσύνη<br />Τα μαύρα οι μάνες ντύνονται<br />Ωραίους θρήνους ψάλλοντας<br /><br />Ο πόλεμος<br />Γραφείς διαθέτει εξαιρετικούς<br />Συγγράφουν λόγους συγκινητικούς<br />Να φέρουν πάλι την ειρήνη<br />Ενώ οι δικοί της ποιητές<br />Υμνούν τους νεκρούς του ως θεούς<br />Και μακαρίζουν οι λαοί<br />Μια τέτοια ηρωική θανή<br /><br />Στην ειρήνη νοσταλγούν<br />Πανοπλίες δοξασμένες να ντυθούν<br />Να τις αιματοβρέξουν<br />Στον πόλεμο θυμούνται<br />Του ίασμου την ακριβή ευωδιά<br />Το ευήμερο λευκάνθος<br /><br />Η ειρήνη γιορτάζει τον πόλεμο<br />Με εθνικούς πανηγυρισμούς<br />Εκείνος της ανταποδίδει<br />Προσωρινές ανακωχές<br /><br />Ερωτευμένος πάντα ο πόλεμος<br />Με την ωραία ειρήνη<br />Με όλα τα όπλα αγωνίζεται<br />Για να την κατακτήσει<br />Γοητευμένη πάλι<br />Από την δόξα του εκείνη<br />Με κάθε τρόπο εξοπλίζεται<br />Στην κλίνη του να φτάσει<br /><br />Έτσι είναι εκεί<br />Ο τόπος μου δεν στέκεται<br />Τον ήλιο να χαρεί<br />Πλανιέται, σκοντάφτει<br />Θρυμματίζεται<br />Γυρεύοντας μάταια το νέο φεγγάρι<br />Στις σκοτεινές σήραγγες της ιστορίας<br /><br /><strong>θεμέλιος φόβος</strong><br /><br /><em>Ποιοι είναι του πολέμου υπουργοί<br />Της ειρήνης στρατηγοί ποιοι είναι<br /></em><br />Οι ίδιοι κι απαράλλαχτοι<br />Ανόητοι θεσμοί<br /><br />Προκρούστες κοινωνίες<br />Κατασκευάζουμε και υπηρετούμε<br />Καταδικασμένοι<br />Να διακρίνουμε μόνο<br />Από δω ως εκεί<br />Στην αγωνία<br />Πώς θα φτάσουν οι μικροί<br />Στον φόβο<br />Περισσεύουν οι μεγάλοι<br />Διάγουμε τον βίο μας<br />Με την ζωή παντοτινά νεκρή<br /><br />Νόμοι ακαταλόγιστα σοφοί<br />Φροντίζουν την τυφλή υποταγή<br />Συνθλίβουν<br />Εκείνους που μοχθούν<br />Για μια μικρή ελευθερία<br />Ως που ο θεμέλιος φόβος<br />Θέτει παράδειγμα<br />Γι’ αποφυγή<br /><br />Καθώς πηγαίνει ο άδικος να φονευθεί<br />Άλλωστε<br />Πώς ο νόμος θα δικαιωθεί<br />Αν δεν εκβιάσει τιμωρία βάρβαρη<br />Πλήθος γύρω φίλοι, συγγενείς<br />Τον βοηθούν στην καρτερία<br />Σέρνοντας μάταια φορτία<br />Προπατορικές ενοχές<br />Την θανάτωσή του<br />Αναντίρρητα ν’ αποδεχθεί<br />Μην τυχόν προκληθούν ταραχές<br />Στις κοινές συνειδήσεις<br />Στη ναρκοληψία συνήθεις<br /><br />Η μεγαλύτερη είναι θλίψη<br />Όταν βλέπεις άνθρωπο<br />Στο μικρό προνόμιο πρόθυμο<br />Με ποια τραγική φαντασία<br />Το μετατρέπει<br />Στην ίδια την ελευθερία<br />Ενώ γνωρίζει<br />Πρόοδος καμία<br />Δίχως απόλυτη την συντριβή<br />Τεχνάζεται μηχανισμούς<br />Πολύ λιγότερο θνητούς<br />Από τους φθαρτούς<br />Υπηρέτες δημιουργούς<br /><br />Δοξασμένα ονόματα<br />Για να τρέχει ο κόσμος<br />Πίσω από κάτι που λάμπει<br />Και φωτίζει την σπατάλη<br />Κάποιοι υπερηφανεύονται<br />Είναι ευγενικά ιδανικά<br />Είναι για τον ανθρώπινο αγώνα<br />Αλλά αιμόφυρτη ακούω την γη<br />Δεν είναι για τον άνθρωπο το μάταιο<br />Δε θέλουν υπηρέτες οι ιδέες<br /><br /><strong>ανώφελες απολογίες</strong><br /><br /><em>Η ανθρωπότητα σε όλ’ αυτά<br />Δοκιμάζει ν’ απαντά</em><br /><br />Εγκλωβισμένη στο έγκλημά της<br />Αφού έκανε απ’ όλες τις πληγές<br />Να ρέει η απουσία της αγάπης<br />Η ανθρωπότητα άρρωστη<br />Αιμορροούν στο κορμί της τόσα μίση<br />Μέσα στην μήτρα της συνθλίβει<br />Κάθε ομορφιά<br />Πριν γεννηθεί<br />Ο νους της μη δακρυρροήσει<br />Σκλαβιά χιλιόχρονη άσκοπη<br /><br />Δεν αφήνει κάτι<br />Στο μεγαλείο του<br />Μικραίνει το κακό<br />Ν’ ανέχεται ο άνθρωπος<br />Να μην το εξαλείφει<br />Φτωχαίνει το καλό<br />Ο άνθρωπος ν’ αντέχει<br />Το μέτριο μόνο φως<br /><br />Χτίζει και χτίζεται<br />Πλάνητες πολιτισμούς<br />Στην δύναμή του ο καθένας<br />Δαυλίζει τις αρχαίες φωτιές<br />Τροχίζει τα παλιά μαχαίρια<br />Τον άλλο να κατακτηθεί<br /><br />Οικοδομεί σκεπές<br />Από τα άστρα να κρυφτεί<br />Με φόβο για τον ουρανό<br />Που δαπανά ανώφελα<br />Αντιπαθεί τον άνεμο<br />Που ταξιδεύει την ζωή<br />Και λέει για την βροχή<br />Που γονιμοποιεί την γη<br />Ότι είναι η κακοκαιρία<br /><br />Αψηφά το σύμπαν<br />Αφορίζει το ένστικτο<br />Δημιουργεί από την αρχή<br />Με τον δικό της ψεύτη τρόπο<br />Μέσα στις σήραγγες της λογικής κρυμμένη<br />Τα υπέρ και τα κατά<br />Αθροίζει σαν αλάθευτη<br />Από τις αφορμές προστατευμένη<br />Σε αναζητήσεις δεν ξοδεύεται<br />Κάποτε αξιώνεται<br />Το κατασκευασμένο αποτέλεσμα<br />Απώλειες ακολουθούν<br />Και ανώφελες απολογίες<br /><br />Η ανθρωπότητα επιδίδεται<br />Στην ανθρωποφαγία<br />Όχλοι νεκροί<br />Ρέουν κάθε μέρα<br />Στις λεωφόρους<br />Και αυτή φωνάζει<br />Βιάσου<br />Σε όποιον στέκεται να εννοήσει<br />Καθαρή ματιά μην αντικρίσει<br /><br /><strong>χρονοβόρες καλημέρες<br /></strong><br /><em>Μέσα σε αυτή τη σύγχυση<br />Ο άνθρωπος πώς ζει</em><br /><br />Υποψιασμένος ο άνθρωπος<br />Περπατάει τον καιρό του<br />Με ζήλο αθόρυβο<br />Την κοιμισμένη αιτία<br />Μην ενοχλήσει<br />Και ποθήσει η καρδιά<br />Του χορού της ζωής<br />Βήματα άγνωστα<br /><br />Ξυπνά με βία το πρωί<br />Ξεπλένει το μυαλό από τα όνειρα<br />Να τρέξει στης δουλειάς τη φυλακή<br />Με την κρυφή ελπίδα<br />Να αποδράσει αύριο<br />Αφού θα έχει ήδη αρκετά<br />Κάθε μέρα περισσότερα<br />Σκαρφίζεται αγαθά<br />Τα τείχη του υψώνοντας<br /><br />Μαζεύονται οι άνθρωποι στις πόλεις<br />Πως νιώθουν ασφαλείς με τους πολλούς<br />Χωρίσματα τοιχοποιούν ανάμεσά τους<br />Χρονοβόρες καλημέρες αποφεύγουν<br />Συμφορά όταν τους βρει<br />Με τον άνθρωπο θυμώνουν<br />Πόσο έγινες αδιάφορος<br />Στου συνανθρώπου σου τον πόνο<br /><br />Με βίαιο αρχίζει ξυπνημό<br />Πριν ο ήλιος ανατείλει<br />Τον πόθο του κοιτάζει δυστυχής<br />Που ανέξοδα θα σβήσει<br />Σκορπά της ζωής την ενέργεια<br />Μοχθώντας σκληρά όλη μέρα<br />Μη έχοντας ό,τι αποκτά<br />Μην πηγαίνοντας για όπου βαδίζει<br /><br />Λίγος οίκτος πάντα περισσεύει<br />Τα δελτία των ειδήσεων να αντιμετωπίσει<br />Πώς ξεπέρασαν τους εκατό<br />Αυτό το μήνα<br />Λαθραλιευμένοι<br />Οι νεκροί της ηρωίνης<br />Από την ανθρωποκτόνο παραγωγή της επιστήμης<br />Για εκείνους που σέρνουν ακόμα<br />Ζωντανή την εξάρτυση μέσα στο αίμα τους<br />Αδιάντροπα ψάχνει το βλέμμα του<br /><br />Βιάζει τον ύπνο του να σηκωθεί<br />Κουρασμένον από μάταιες οπτασίες<br />Του θυμίζουν<br />Τι λαχτάρησε να ζήσει<br />Μαρμελάδα ελπίδα καταπίνει<br />Και ξεκινά, νομίζοντας<br />Σήμερα θα είναι μια άλλη ημέρα<br />Όλα γύρω θα χαμογελούν<br />Δυόσμο θα ευωδιάζει ο δρόμος<br />Αλλά πάλι δε συμβαίνει<br />Γιατί δε γίνεται από μόνο του<br />Λίγο κόπο παραπάνω θέλει<br />Όλη νύχτα ν’ αγρυπνήσεις ομορφιά<br />Ομορφιά το πρωί να γεννήσεις<br /><br />Ασπάλακας ο άνθρωπος<br />Στο φόβο του θανάτου<br />Κατά τις ανάγκες του<br />Φτιάχνει τους θεούς<br />Και, όταν όλα τα γκρεμίζει<br />Τάχα να ελευθερωθεί<br />Επάνω στα ερείπια<br />Στήνοντας βωμούς<br />Είναι πάντα έτοιμος<br />Στο μάταιο να θυσιαστεί<br /><br /><strong>αγάπη σαν αληθινή</strong><br /><br /><em>Άραγε, σε τέτοιο κόσμο<br />Θα γεννιούνται παιδιά</em><br /><br />Γεννήθηκε από αγάπη<br />Ο άνθρωπος υποστηρίζει<br />Για τα παιδιά του όμως διατηρεί<br />Μια αγάπη σαν αληθινή<br />Όσο να εκπληρώσει<br />Την εντολή του μόνο<br />Το είδος να διαιωνιστεί<br />Ιδρύματα λοιπόν οικοδομεί<br />Χτίζονται τα παιδιά<br />Σε χρήσιμα μεγέθη<br /><br />Λένε οι εντολές των ανθρώπων<br />Να τιμάς τους γονείς<br />Υπερασπίζονται έτσι οι μεγάλοι<br />Διαγωγές ασεβείς<br />Κάνοντας χρήση ενοχών<br />Αν συμβεί να αισθανθούν<br />Για ένα παιδί σεβασμό<br /><br />Βιάζονται οι γυιοι<br />Να μεγαλώσουν<br />Ν’ απομακρυνθούν<br />Να ελευθερωθούν<br />Με υπομονή οι μητέρες<br />Τους μαθαίνουν να φοβούνται<br />Φυλάγουν εκείνοι<br />Την καλημέρα τους για τη σκλαβιά<br />Αυτές μαγειρεύουν<br />Το εσπερινό παραμύθι της παρηγοριάς<br /><br />Ο πατέρας κατεβάζει το κεφάλι<br />Μπροστά στης κόρης του την τόλμη<br />Το χαμογέλασμα της προσμονής<br />Να κρύψει<br />Για την στιγμή, που<br />Η μικρότητά του θα δικαιωθεί<br />Σαν θα γυρίσει πίσω νικημένη<br />Κάνοντας ό,τι κάνουν όλοι<br />Λέγοντάς τα ίδια όπως οι πολλοί<br />Με τα μέτρα του ζυγίζοντας, που<br />Τώρα απορρίπτει<br />Στις φοβίες του τρομάζοντας<br />Που σήμερα αψηφά<br /><br />Τα μάτια των μεγάλων<br />Στήνουν στον τοίχο<br />Των παιδιών τα ερωτηματικά<br />Οι απαντήσεις τους τα εκτελούν<br />Λυγίζουν εκείνα, πληγωμένα<br />Στα δυο διπλώνουν<br />Στη γη ξαπλώνουν<br />Μα δε διαλύονται στο χώμα<br />Καμιά εξήγηση ικανή<br />Να τα διαβρώσει<br />Ακρωτηριασμένα τώρα<br />Πώς να ορθώσουν πάλι<br />Το απορημένο ανάστημά τους<br /><br />Κοιμούνται<br />Μέσα στο αστικό λεωφορείο<br />Ελπίζοντας ένα όνειρο<br />Που αμέσως θα ξεχάσουν<br />Διαβάζουν<br />Κερδίζοντας λίγο χρόνο, που<br />Μάταια θα ξοδέψουν<br /><br />Γνωρίζουν, πώς, με γνώση<br />Να ελευθερωθούν<br />Αλλά μέσα στην πληροφορία<br />Δεν τη συναντούν<br />Άλλωστε τώρα εκπαιδεύονται<br />Αργότερα θα ψυχαγωγηθούν<br />Ένα πολύ κατάλληλα<br />Διδακτικό παιχνίδι<br />Ως να οπλιστούν<br />Όλες τις εξαρτήσεις<br /><br />Λαχταρούν τα παραμύθια τους<br />Θέλουν να πλαγιάσουν στις αυλές<br />Μια ήσυχη νύχτα<br />Αφού κρυφτούν τα σύννεφα<br />Να μη σκεπάζουν τ’ άστρα<br />Ν’ ακούσουν παραμύθια τ’ ουρανού<br />Να μινυρίσουν το παράπονό τους<br /><br />Παγιδευμένα στων γονιών το<br />Εγώ που σ’ αγαπώ<br />Παιδιά, που<br />Δε γνωρίσαν ουρανό<br />Που δε φιλήσαν χώμα<br />Λαχταρούν μόνο να φύγουν<br />Για πού μην ξέροντας<br />Με εμπιστοσύνη<br />Στη νοσταλγία<br />Για όσα δεν έζησαν<br /><br /><strong>τόσο ήμερα</strong><br /><br /><em>Τα φυτά πώς ανθίζουν<br />Κελαηδούν τα πουλιά<br /></em><br />Λένε οι εντολές του ανθρώπου<br />Να εξουσιάζεις τη γη<br />Και, ενώ αφανίζει την ζωή<br />Με αγάπη σαν αληθινή<br />Ο άνθρωπος<br />Τα είδη προστατεύει<br />Χτίζοντας για το καθένα<br />Όσο να υπάρχει μόνο<br />Μα όχι και να ζει<br /><br />Τα θέλει όλα χρήσιμα<br />Εκτρέφει ζώα<br />Φυτά καλλιεργεί<br />Κατά τις ανάγκες που επινόησε<br />Χρησιμοποιεί την γη<br />Ως την πλήρη εξάντληση<br /><br />Έχει κάνει, λέει, φίλους του<br />Κατοικίδια ζώα<br />Τόσο ήμερα, που<br />Όσο κι ο ίδιος<br />Βαριούνται να ζουν<br />Με την τροφή στα πιάτα<br />Ενώ είναι ακόμα χορτάτα<br />Δε διακινδυνεύει<br />Την επιστροφή στην φύση<br />Έχουν για πάντα λησμονήσει<br />Φως να κυνηγούν<br /><br /><strong>όντας θνητοί</strong><br /><br />Αυτή είναι η πατρίδα μου<br />Αργυροσέληνη<br />Αλλά νιώθω εξόριστος εκεί<br />Στη φασαρία, τη βιασύνη της<br />Την ταραχή<br />Μέσα σε τάξη άπρεπη<br />Σε φοβισμένη, στείρα λογική<br />Όπου η μέγιστη σύγχυσις επικρατεί<br /><br />Δεν είναι τίποτα καινούργιο<br />Όλα έχουν ειπωθεί<br />Όντας όμως θνητοί<br />Ξετυλίγουμε πάντα από την αρχή<br />Το άπειρο νήμα<br />Της αιώνιας γνώσης<br /><br />Διδασκόμαστε<br />Το μάθημα της ιστορίας<br />Αόριστους και παρατατικούς<br />Και πώς ν’ αναγνωρίσουμε<br />Τον ενεστώτα<br />Του μεσαίωνα ή της αναγέννησης<br />Στους δρόμους του μέλλοντα<br />Πού ακολουθούμε<br /><br />Ούτε είναι πώς να συνεχίσουμε<br />Είναι που πρέπει να επιστρέψουμε<br />Στην κορυφή<br />Από την οποία κατρακυλήσαμε<br />Τη φτάνει ο νους<br />Για μια στιγμή<br />Σαν τα εφηβικά κορμιά<br />Στο σμίξιμό τους<br />Τον ελευθερώσουν<br /><br />Μα, δεν γελιέμαι<br />Ούτε βήμα προχωρούμε<br />Όσο εμείς οδηγούμε<br />Κρατώντας τα μάτια των παιδιών<br />Φυλακισμένα<br />Στο συσκευασμένο αύριο<br />Σκάβοντας πίσω βάραθρα<br />Να τρομάζουν και στη σκέψη<br />Ότι θα επιστρέψουν στις πηγές<br />Απ' όπου αναβλύζει<br />Η αιώνια ζωή<br />Για πάντα εγκαταλειμμένη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5362550987341237805-1254935324433913442?l=argentumaurorae.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5362550987341237805.post-19095175791177464832009-04-19T15:43:00.001+03:002011-01-31T11:48:44.811+02:00Μαλακώνει η θάλασσα<br />Το βράχο<br />Στον αφρό της<br /><br />Όταν οι ποιητές<br />Ταξιδεύουν στο φεγγάρι<br />Ανιχνεύουν τη γη<br />Με αργυροσέληνες αχτίδες<br /><br /><em>Όρισε φοιβόληπτε ποιητή<br />Λέγε μας πού βρήκες την πνοή<br />Ζωοφόρος να φτάσεις εδώ<br /></em><br />Στην σκιά σου, αργυροσέληνη<br />Βλέπω τώρα καθαρότερα<br />Είναι κόσμος μέγας<br />Βυθισμένος<br />Στης νύχτας τα χιλιόχρονα<br />Ιχνεύοντας φέγγος<br />Ανατέλλει τη ζωή<br />Εκείνος, που<br />Γνώρισε την πίστη<br /><br /><strong>αρχαίο νόμισμα</strong><br /><br /><em>Τη δική σου ύπαρξη<br />Εσύ πώς έχεις οδηγήσει<br /></em><br />Προτίμησα<br />Χίλια κομμάτια να είμαι<br />Στον γκρεμό<br />Παρά να κρεμαστώ<br />Για όλη τη ζωή μου<br />Από τη δυστυχία<br /><br /><em>Διασκορπίστηκες λοιπόν<br />Στο μικρό σου σύμπαν<br />Θα σε συντάραξε, θαρρώ<br />Μεγάλη απορία<br /></em><br />Λαχτάρησαν τα μάτια μου<br />Ορίζοντες<br />Ανθρώπινα τα έργα<br />Εναντιώνονται<br />Κι όλη αυτή η καταχνιά<br />Μες στην ανάσα τους<br />Πώς χώρεσε<br />Να με τυλίγει ασφυκτικά<br /><br />Πού βρήκαν θέση<br />Τόσα ψέματα<br />Μέσα στα κύτταρά μου<br />Αδειάζω, αδειάζω, αδειάζω<br />Κάθε φορά<br />Εξαπόστειλα, λέω<br />Το τελευταίο άχρηστο<br />Μα στην επόμενη καμπή<br />Ανακαλύπτω<br />Το βλαβερό που ακολουθεί<br /><br />Άλλως πώς να διατηρήσω<br />Τη ζωή μου ιερή<br />Δρομολογώντας σχέδια<br />Για συντάξιμο μέλλον, που<br />Στραγγίζουν την λαχτάρα<br />Της πρέπει η ελευθερία<br />Ν’ αποκαλύπτει σταυροδρόμια<br />Να ξετυλίγει τις στροφές<br />Ν’ απογειώνει τις ταχύτητες<br />Της αρμόζει η ελευθερία<br />Να ζήσει αυτοσχεδιάζοντας<br /><br /><em>Ανάμεσα στους ανθρώπους<br />Είναι συνθήκη<br />Αλληλοζητούνται υποδείξεις<br /></em><br />Από φίλο αγαπητό<br />Μια μόνη πήρα νουθεσία<br />Ό,τι είσαι, ακριβέ μου, είχε πει<br />Μες στην καρδιά σου είναι<br />Και πού ψάχνεις ταυτότητα<br /><br /><em>Ο δρόμος της καρδιάς<br />Είναι μακρύς<br />Μοναχικές και δύσβατες<br />Οι ατραποί<br /></em><br />Το αρχαίο νόμισμα<br />Η μοναξιά<br />Η μια της όψη<br />Ολο ρυτίδες, σκοτεινή<br />Ως δίνη σε βυθίζει<br />Στον αφανισμό<br />Αν την στρέψεις απ’ την άλλη<br />Λαμπερή και γόνιμη<br />Εγκαταλείπεσαι<br />Ν’ αναδυθείς<br />Το δικό σου φως<br /><br />Αποτινάσσεις<br />Τον ζυγό της εγκαρτέρησης<br />Αναζητώντας<br />Τους κινδύνους να θηρεύσεις<br />Ζωοφόρος<br />Ανταμώνεις<br />Με μιαν άνοιξη<br /><br /><em>Είναι η ανθρώπινη ερμηνεία<br />Το τραγικό, που<br />Δείχνει τον δρόμο<br />Για τη σωτηρία<br /></em><br />Δεν ησυχάζει ο νους<br />Οι πτώσεις<br />Στον πυθμένα της αβύσσου<br />Να παύει η αναπνοή<br />Οι πτήσεις<br />Ως βαθιά μες στο γλαυκό<br />Σε ευλογία οι αισθήσεις<br /><br /><em>Η μεγάλη επιθυμία μας<br />Εάν συμφωνείς κι εσύ<br />Από το εγώ σου είναι να βγεις<br />Να μας δεχθείς στο χώρο<br />Του εσωτερικού σου χρόνου<br />Ν’ αγγίξουμε<br />Της μνήμης σου την μελωδία<br />Την ευωδία του νου σου<br />Να γευθούμε<br />Το αχνόφεγγο<br />Ν’ ακούσουμε<br />Σαν σ’ έφερνε<br />Τη ρύμη για τον ουρανό<br /></em><br /><strong>χρωμοφόρος ώρα<br /></strong><br /><em>Μνήμη που γεύεται<br />Τη γνώση του άπειρου<br />Ως τις στιγμές του ο ορίζοντας</em><br /><br />Το ωχρό, που<br />Χρωματίζεται το βίο μας<br />Χαμογελά τ’ απομεσήμερα<br />Στην αύρα του έρωτα<br />Ευωδιάζει γιασεμί<br />Ανθίζουν τα χείλη<br />Και τα όνειρα<br />Την ίριδα<br /><br />Ξανθός<br />Πλαγιάζει ο ήλιος<br />Στη γονιμότητα<br />Της κουρασμένης γης<br />Γεννιέται<br />Του ουρανού το τριανταφυλλί<br />Το μεγαλόπρεπο αντίο της ημέρας<br /><br />Ως βρέφος πάλλευκη<br />Δωρώντας ρόδα<br />Στα γαλανά όνειρά της<br />Αλκυονίδα αυγή<br />Οδηγεί<br />Από τις κορυφές του Υμηττού<br />Αστραφτερή<br />Την αίθρια ημέρα<br /><br /><strong>τηλαυγής καιρός<br /></strong><br /><em>Της ωραίας νεότητας<br />Οι αύριο πηγές<br />Όπου αναβλύζει η ρέμβη<br /></em><br />Όμορφη κόρη<br />Δροσερή<br />Πλούτος της η σφοδρή ορμή<br />Όπλο το αξόδευτο όνειρο<br />Απαιτεί μια άλλη ηθική<br />Θεριεύει σε ανάσταση<br />Θέλει τον κόσμο ομόνοο<br />Το δίκαιο να είναι ανθρώπινο<br />Ο δρόμος του βίου ανοιχτός<br />Την λαχτάρα της ζωής<br />Φυλάγει μες στη μήτρα της<br />Καλώντας τον παράδεισο<br /><br />Τον χειμώνα θαλπωρή<br />Δροσιά στο καλοκαίρι<br />Φωτογόνε γυιε μου<br />Η νιότη σου<br />Γιορτάζει πάντα άνοιξη<br />Περιγελώντας<br />Την ενήλικη ζωή μου, που<br />Μόνιμα σ’ ένα φθινόπωρο<br />Με μόχθο και αγωνία<br />Κρατώ αποκαταστημένη<br /><br />Η μητέρα αγαπά<br />Ελεύθερο το γυιο της<br />Και όχι δουλικό<br />Ο πατέρας διδάσκει<br />Την κόρη του υπερήφανη<br />Όχι ταπεινωμένη<br />Ο δάσκαλος με ζήλο<br />Ωθεί το μαθητή<br />Ώστε ο νέος άνθρωπος μπορεί<br />Το σύμπαν ν’ αναρριχηθεί<br />Ν’ ακούσει θεία μουσική<br /><br /><strong>αστροφεγγής δρόμος<br /></strong><br /><em>Στόχαση αν έχει δυνηθεί<br />Τους ουρανούς να ψηλαφεί<br />Από τη γη</em><br /><br />Νιώθω το ταξίδι<br />Σαν σε βλέπω<br />Πανσέληνη<br />Βουτάς στα σύννεφα<br />Και χάνεσαι<br />Βγαίνεις κατόπιν<br />Απαστράπτουσα<br />Στο διάφανο σκοτάδι τ’ ουρανού<br />Δίχως δική σου κίνηση καμία<br /><br />Νύχτα ζεστή<br />Εγώ στα πόδια σου<br />Όταν στη φωνή σου<br />Ανθίζει<br />Όλη η άνοιξη<br />Γεύομαι παραμύθια<br />Γι’ άλογα φτερωτά, που<br />Ταξιδεύουν τα όνειρα<br />Παντού στους γαλαξίες<br /><br />Στην αυλή<br />Γεράνια ανθισμένα<br />Αυτή την πολύτιμη ώρα<br />Μετά την ημέρα<br />Σε λίγο<br />Μας βλέπουν τ’ αστέρια<br />Δεν μπορεί να κρυβόμαστε<br />Με τα φώτα της πόλης<br />Από το φως του σύμπαντος<br /><br /><strong>όμβριο ίαμα</strong><br /><br /><em>Η ευωδία των κελαρυσμών<br />Καθώς η σκέψη καθαρίζει<br />Από τον κονιορτό της τύρβης<br /></em><br />Πλένει η βροχή<br />Λεμονιά ανθισμένη<br />Στον ακάλυπτο<br />Κάποιο μπαλκόνι<br />Με ανοιχτό ραδιόφωνο<br />Ένας σπουργίτης<br />Ψάχνει να μη βρέχεται<br />Το καναρίνι<br />Στο κλουβί του<br />Τραγουδάει<br /><br />Το δειλινό της πόλης<br />Κυριακή<br />Μετά από βροχερή ημέρα<br />Τα γκρίζα όλα πλυμένα<br />Ρυάκια ακόμα τραγουδούν<br />Και, αν φυσήξει ο αγέρας<br />Από τα δέντρα<br />Λίγες σταγόνες<br />Επάνω στα μαλλιά σου θα σταθούν<br /><br />Νεφοσκεπάστηκαν οι κορυφές<br />Σύγκορμος ο βουνός ριγεί<br />Το δόσιμο προσμένοντας<br />Της ωραίας βροχής<br />Στο πλήρωμά της έτοιμη<br />Ανελέητα τον πορθεί<br />Γεμίζουν τα σπλάχνα του ύδατα<br />Πλημμυρίζουν οι φλέβες του ζωή<br />Μυροφόρο το χώμα<br />Τον τέλειο έρωτα υμνεί<br /><br /><strong>εύτολμος ερωτιδέας<br /></strong><br /><em>Η μελωδία σ’ αγαπώ<br />Τις κοιλάδες του κορμιού<br />Σαν κυματίζεται</em><br /><br />Άνδρας ως τον ώριμο στάχυ<br />Σκληρός, ανυποχώρητος<br />Ο πόθος υποφέρει στην ματιά του<br />Μέχρι το χορτασμό<br />Γυναίκα ρόδο ανοιχτό<br />Στην ευώδη σαγήνη τους<br />Τα ροδοπέταλα βαριά<br />Ολισθήματα θέλγουν ρυθμικά<br />Έως ότου η μνήμη σταματά<br />Μαγεμένη στιγμή<br />Ολόκληρη η αιωνιότητα<br />Κλεισμένη εκεί<br /><br />Επάνω στον ίδιο βλαστό<br />Αρσενικό άνθος γλαυκό<br />Πορτοκαλί το θηλυκό<br />Το δένδρο αργυροπράσινο<br />Οι ρίζες του βαθιά<br />Βαθιά μέσα στη θάλασσα<br />Κρατά τον ήλιο στη σκιά<br />Να κοιμηθεί η ομορφιά<br />Της προηγούμενης ημέρας<br />Γέννησε πάλι<br />Τον αρχαίο έρωτα<br />Σε πάτρια γη<br />Ιουλιανή σελήνη νέα<br /><br />Πλανημένοι από στεγνούς καιρούς<br />Κορμιά ξενητιές<br />Σαν ανταμώσουν την πατρίδα τους<br />Οι εραστές<br />Γυμνοί χοροί στον ποταμό<br />Κυλούν μαζί με το νερό<br />Ιουλιανές εσπέρες νότια<br />Να ανατείλουν τον Τοξότη<br />Και τώρα είναι πάντα<br />Καθώς οι δυο σε μία σάρκα<br /><br /><strong>δακρυρροούσα ευχή</strong><br /><br /><em>Το δάκρυ όταν τραγουδά<br />Τα ονειρόφτερα<br />Κρυφής λαχτάρας<br /></em><br />Καίγεται το κερί<br />Λαχταρά να διαλυθεί<br />Να απαλλαγεί<br />Από το σχηματισμό<br />Κλαίει για τη μορφή<br />Που τώρα χάνει<br />Θρηνεί για την ελευθερία<br />Που τρελά ποθεί<br />Έως την εξαΰλωση<br /><br />Δακρύζουν καλημέρες<br />Τα πράσινα φύλλα<br />Πρωινή προσευχή<br />Ανυψώνουν το βλέμμα<br />Από το έδαφος<br />Που όλη τη νύχτα<br />Γλυκά τ’ αποκοίμισε<br />Ακούν το φως<br />Ξανά να γεννιέται<br />Τη ζωή ν’ αφυπνίζεται<br /><br />Με καλησπερίζει<br />Δακρύζοντας<br />Πώς επιστρέφω μόνη<br />Στιλπνός<br />Κάτω απ’ την σκόνη του<br />Στο φως της λάμπας<br />Ρόδινος φιόγκος<br />Το τελευταίο δώρο<br />Μένει ανεπίδοτο<br />Τυλιγμένο<br />Τη μενεξεδιά του θλίψη<br /><br /><strong>δεινή ουσία<br /></strong><br /><em>Το δώρο έχει προσφερθεί<br />Στον άνθρωπο<br />Να τραφεί την αγάπη</em><br /><br />Η αγάπη<br />Η μόνη εξήγηση<br />Για κάθε τι, που<br />Σε πείσμα όλων<br />Την αλήθεια υμνεί<br />Μια σταγόνα της<br />Να ελευθερώσει κάποιος<br />Και το θαύμα θα εκλυθεί<br />Ένα ακόμα θ’ ανθίσει<br />Αξιόμαχο λάθος<br />Ανάμεσα σε άνυδρα φυτά<br />Στην αναλγησία ομόθυμα<br /><br />Διψασμένος ο νους<br />Το κορμί παγωμένο<br />Στην ένοχη πληγή<br />Πολύ βαθιά κρυμμένος<br />Ως να αφήσω<br />Της αγάπης ένα δάκρυ<br />Τα μαραμένα χείλη μου να φτάσει<br />Γλαυκή η όστρια με ανεβάζει<br />Τους ουρανούς μου να υψωθώ<br /><br />Απλώνω τα χέρια<br />Ν’ αγγίξω την αγάπη<br />Το σταλαγμό της μόνον<br />Ως τ’ ακροδάχτυλά μου<br />Φέρνει ο άνεμος<br />Ζωντανή η ζωή<br />Ταξιδεύει μέσα μου<br />Ορίζω τα μέλη μου<br />Και, ενώ μακριά του<br />Είχα εγκαταλειφθεί<br />Κάτω απ’ τα βήματά μου<br />Είναι πάλι ο δρόμος μου<br /><br /><strong>τέταρτη υπόσταση</strong><br /><br /><em>Η προθυμία και η θλίψη<br />Περπατούν μαζί<br />Ως να υψωθεί στη θέση της<br />Η τέταρτη υπόσταση<br />Οι σχέσεις και οι δεσμοί<br />Θέλουν πόθο και κόπο πολύ<br />Να εφαρμοσθούν στη γη<br />Αφού στους ουρανούς<br />Έχουν σχηματιστεί<br /></em><br />Μικρά, γεμάτα<br />Ευλογημένα ίχνη<br />Απ’ ό,τι χαρίσαμε στη λήθη<br />Την ηδονή και την οδύνη<br />Που διαρκώς γεννούν το σύμπαν<br />Αλλά και αυτά βυθίσαμε<br />Στα υπόγεια της μνήμης<br />Να τηρούμε τη ζωή μας<br />Ακριβείς και ασφαλείς<br />Μια ολόκληρη ζωή<br />Μέσα στο τίποτα<br /><br /><em>Πόσο ανεμπόδιστα<br />Σέρνεις το βήμα σου πίσω ξανά<br />Την περιπέτειά σου οικτίροντας<br />Αν και είσαι ανεφοδίαστος<br />Την επιστροφή μη βιάζεις<br />Δεν είναι, αν σου μοιάζει<br />Ο δρόμος αυτός περατός<br />Αιθεροφτερουγίσματα<br />Σου φέρνουν χάρισμά μας<br />Τις καινούργιες λέξεις<br />Να ανοιχτείς<br />Αν βουληθείς<br />Τα πέλαγα της σκέψης</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5362550987341237805-1909517579117746483?l=argentumaurorae.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5362550987341237805.post-23961462407529207382009-04-19T15:23:00.001+03:002011-01-31T11:49:19.064+02:00Πέρα από τα όρη της ελευθερίας<br />Το μονοπάτι της αγάπης<br />Οδηγεί<br />Την αιώνια ανατολή<br /><br />Όταν οι ποιητές<br />Ταξιδεύουν στο φεγγάρι<br />Επιστρέφουν στην γη<br />Με αργυροσέληνες μνείες<br /><br /><em>Όρισε φοιβόληπτε ποιητή<br />Το πλοίο του νόστου περιθέει<br />Τις αυριανές αυλές της γης<br /></em><br />Είναι αύριο η γη μου<br />Έχει μέλλον ο πλανήτης<br />Ο κόσμος πώς να συνεχίσει<br />Ελπιδοφόρος υπάρχει συνθήκη<br /><br /><em>Το ακριβότερο σέλας<br />Από τη μελωδία της καρδιάς τους<br />Προτιμούν οι άνθρωποι<br />Να κρύβονται βαθιά τους<br />Μα είναι εδώ το μυστήριο του σύμπαντος<br />Για την επίτευξη του μυστικού οράματος<br />Και η γη θολοσκεπής<br />Στους γαλανούς της κήπους<br />Αόρατη για τους πολλούς<br />Ανθεί<br />Την κάθε σκέψη, που<br />Από παιδιά της έχει γεννηθεί<br /></em><br /><strong>ο δρόμος και ο καιρός</strong><br /><br /><em>Θα πλεύσουμε μαζί σου<br />Οι από εμάς, που<br />Ο δρόμος μας για τόσο<br />Πηγαίνει μαζί με το δικό σου<br />Αναχωρούμε ευθύς<br />Αφού την απόφαση πήραμε<br />Ο τροχός του χρόνου εκύλησε</em><br /><br />Ποταμός ο χρόνος<br />Γρηγορόφτερος<br />Από επάνω μας περνά<br />Καταρράκτες οι νύχτες μας<br />Οι ημέρες μας λίμνες<br />Και, αν να μας πάει κάπου<br />Στο πέρασμά του<br />Ποιες πολιτείες συναντά<br /><br /><em>Η στιγμή είναι πάντα<br />Όταν έχεις το νου σου<br />Να κρατάς στο κέντρο την καρδιά<br />Παντού απλώνεται το τώρα<br />Καθώς στο έργο της ψυχής σου<br />Με το πνεύμα εργάζεσαι συνειδητά<br />Ο καιρός δε χάνεται<br />Δεν έχει να πάει πουθενά<br />Όταν αν τον χρειαστείς<br />Εντός σου θα τον βρεις να τριγυρνά<br />Ούτε γνώση διαφεύγει καμιά<br />Σαν αρχίζεις να παρατηρείς<br />Με τον ανώτερο εαυτό σου<br />Που είναι μέσα σου και είναι ψηλά<br />Τους κύκλους που διαγράφει<br />Της εξέλιξης ο έλικας<br /></em><br />Εντός μου κατοικεί<br />Η αγωνία διαρκώς<br /><br /><em>Είναι του αγώνα η επιθυμία<br />Αφού η μάχη συμβαίνει πάντοτε εδώ<br />Όσο και αν ο στόχος μοιάζει μακρινός<br />Φαντάσου τα μάτια<br />Σπόρου τυφλού μέσα στο έδαφος<br />Καθώς διαρρηγνύεται<br />Να εξαπλωθεί στη γη του<br />Ενώ κοιτάζει τον ανθό<br /></em><br />Πώς αν φανερωθώ<br />Εμπρός στο αναπόφευκτο<br /><br /><em>Η ανθρώπινη πρόνοια<br />Πόσο συχνά καταλήγει ατυχής<br />Ούτε έχει κάποτε ειπωθεί<br />Επιμηθέας ότι είναι ο ευτυχής<br />Αρκεί<br />Να φυλάγεις μες στα μάτια<br />Τον αρχικό σου πόθο ανθηρό<br />Και να είσαι ολόκληρος εκεί<br />Σε κάθε τι καθώς το ζεις<br />Δίχως να κρίνεις<br />Τι είναι το όφελος<br />Ποια η απώλεια<br />Αφού η γνώση θέλει να σε φτάσει<br />Τη διδαχή πριν δυνηθείς<br /></em><br /><strong>ο τόπος με τις εποχές</strong><br /><br />Μα, τι είναι που το γαλανό<br />Παραλλάσσει χρώμα εμπρός μας<br /><br /><em>Είναι που μόλις βγαίνουμε<br />Απ’ τον ψυχρό αιθέρα<br />Να εισέλθουμε στης γης<br />Το δροσερό αέρα<br />Διανύοντας τη μεθόρια οδό<br />Θα μεταλλαχθούμε τα κορμιά μας<br />Να υποδεχθούν το τρυφερότερο<br />Και, με όλη την επίγνωση<br />Ακολουθώντας<br />Των ανέμων τις τροχιές<br />Ας εξετάσουμε<br />Του τόπου αυτού τις εποχές<br /></em><br /><em>Το έδαφος κάτω από χιόνια λευκά<br />Στις παγετοπνοές χειμέριου βοριά<br />Μέσα στο χώμα κρατά την σπορά<br />Μα κάθε σπόρος χώρια ξαγρυπνά<br />Και, ενώ έξω δεν κινείται κάτι<br />Σε κάθε φωλιά που είναι ζεστή<br />Είτε οδύνη είτε ηδονή<br />Ό,τι είναι έχει γεννηθεί<br /></em><br /><em>Οι άνθρωποι μοιάζουν να στενοχωρούνται<br />Καθώς μετρούν<br />Οι οπλές του χρόνου<br />Την αναμονή<br />Τάχα μην ξέροντας<br />Το καίριο της υλοποίησης</em><br /><br /><em>Ο ανατολικός εαρινός<br />Ξεσηκώνει τους βλαστούς<br />Επάνω από το έδαφος<br />Ξετυλίγει μες στο φως<br />Φύλλα, μπουμπούκια, άνθη<br />Και το λευκό που έχει συλλεγεί<br />Γίνεται τώρα όλα τα χρώματα<br />Ρυθμός εξαίσιας μουσικής<br />Κάθε εκδήλωση ζωής<br />Ηλιοφώτιστα λιβάδια περπατά<br />Οδηγώντας<br />Κατά τους ποταμούς τα βήματα<br />Καθώς το νερό να κυλά<br />Από τις πηγές έως τη θάλασσα<br /></em><br /><em>Του κόσμου αυτού η άνοιξη<br />Μεγαλώνει και ακμάζει<br />Ό,τι που έχει γεννηθεί στην πλάση<br /></em><br /><em>Οι ώριμοι καρποί συναντούν<br />Φύσημα νοτιά καλοκαιριάτικου<br />Εδώ καθένας μπορεί ν’ αποκομίσει<br />Ό,τι έχει σπείρει<br />Αφού το θερίσει<br />Στα θερμά μεσημέρια<br />Όπου στέκονται ακίνητα<br />Ο θεριστής ζυγίζει και μετρά<br />Το αποτέλεσμά του της σοδειάς<br />Κάτω από ήλιο εκτυφλωτικό<br />Είτε θλίψη είτε χαρμονή<br />Ό,τι είναι<br />Έχει γίνει μεγαλύτερο<br /></em><br /><em>Ο άνθρωπος δείχνει να φοβάται<br />Καθώς επιτρέπει στο έργο του<br />Χώρο πιο πολύ διαρκώς<br />Παραγνωρίζοντας πώς<br />Ό,τι κάνει δεν είναι αυτός<br /></em><br /><em>Του φθινοπώρου δυτικός<br />Φροντίζει για την παρακμή<br />Φύλλα στο χώμα ρίχνει νεκρά<br />Φέρνει βροχή τα σύννεφα βαριά<br />Πάλι να γίνουν όλα γόνιμα<br />Ο σπορέας μοναχικός<br />Βαδίζει τη γη του<br />Βήμα το βήμα<br />Τον καινούργιο σπόρο, που<br />Του έδωσε ο καρπός<br />Ίδιον σαν, που<br />Είχε φυτέψει πέρυσι ακριβώς<br />Διασπείρεται πάλι στο έδαφος<br /></em><br /><em>Στην μοναξιά της<br />Η ανθρωπότητα<br />Από την αρχή<br />Εργάζεται τα πάθη της<br />Ανιχνεύοντας<br />Την ύλη της αγάπης<br /></em><br /><em>Από την καρδιά των ουρανών<br />Από την ψυχή του σύμπαντος<br />Ανεμοφέροντας αστρόσκονη<br />Πνέει τη γη αύρα δροσόπηγη<br />Ο γεωργός απλώνεται τα χέρια<br />Πιστός στο φως των αστεριών<br />Γίνεται το είναι του αγωγός<br />Η επιθυμία του διατρέφει τον αγρό<br />Είτε μόχθο είτε ευφροσύνη<br />Ο σπόρος τον οποίο ασκείται<br />Ως το άνθος του και ως τον καρπό<br />Σχηματίζεται<br />Το πιο ακριβό του όνειρο<br />Ενώ ο νέος σπόρος, που<br />Γεννιέται απ’ αυτόν<br />Προμηνύει μια καινή<br />Στη μορφή προοπτική<br /></em><br /><em>Άλλοι τρομάζουν<br />Άλλοι ενθουσιάζονται<br />Εμπρός σ’ ετούτη την επιλογή<br />Να ενδώσουν<br />Στα ομορφότερα οράματα<br />Για τον κόσμο στον οποίο ζουν<br />Για τους κόσμους όπου ονειρεύονται<br />Κατά την πέμπτη εποχή<br />Κάποιοι την ονόμασαν αργυροσέληνη<br />Ελευθερώνεται<br />Η κίνηση την ύλη<br /></em><br /><strong>η γύρη και ο έρωτας<br /></strong><br />Με την ύλη πώς ταιριάζεις<br />Το ιδεώδες της αγάπης<br /><br /><em>Την ύπαρξή της έχεις ονομάσει<br />Να την φορέσεις σώμα υλικό<br />Μόλις αλλάξεις τη ματιά σου<br />Αναγνωρίζεις το σχηματισμό<br /></em><br /><em>Ξεχρεώνοντας την ενοχή<br />Ο αγέρας μαχητής<br />Διώχνει τα σύννεφα<br />Από τους ουρανούς του νου<br />Απογειώνεται ο στοχασμός<br />Ηλιοτροπία χάριτος<br /></em><br /><em>Χαμηλά πετώντας<br />Ο κορυδαλλός<br />Καταδέχεται την απορία<br />Στοργικά διδάσκοντας, πώς<br />Γίνεται ύμνος η παραφωνία<br /></em><br /><em>Μέλισσα την ελπίδα πραγματοποιεί<br />Διανοίγοντας την επικοινωνία<br />Κόκκο τον κόκκο<br />Η γύρη και ο έρωτας<br />Ανθό ανθό η γονιμότητα<br />Ανανεώνεται την ηθική<br />Νέα πνοή στην πλάση φέροντας<br />Έχει σκοπό να ζήσει<br />Ευθαλής η γη<br /></em><br /><em>Το όρος βλέπει την πραγματικότητα<br />Ενόσω αφουγκράζεται τη φαντασία<br />Από τις κορυφές του στέλνει την ιδέα<br />Στους τάπητες τριγύρω του<br />Που στρώνει η πεδιάδα<br />Με αφοσίωση στη μόνη έννοια<br />Πώς οι αισθήσεις εκλεπτύνονται<br />Βράχο το βράχο αναρριχώμενες<br /></em><br /><em>Την πράξη ο καρπός εξασφαλίζει<br />Μεθύεται τον πόθο του ανθού<br />Και, αφού ο χρόνος του γεμίσει<br />Ως έχει όλη η ομορφιά του<br />Αποκαλυφθεί<br />Ως έχει ταξιδέψει το άρωμά του<br />Μέσα σε αύρα πρωινή<br />Αφομοιώνει τους χυμούς<br /></em><br /><em>Την ειρήνη ποταμός υπηρετεί<br />Κελαρύζοντας την ευφορία<br />Επάνω στο γυμνό κορμί της γης<br />Ξεδιψώντας αρετή<br />Από τη γνώση της πηγής<br /></em><br /><em>Διαφυλάττει η λίμνη τη γαλήνη<br />Με θάρρος συγχωρώντας την πληγή<br />Αφυπνίζει εύθρυπτη τη μνήμη<br />Και δίνει συνετά τον λόγο<br />Να απαντήσει<br />Ευλογημένη η σιωπή<br /></em><br /><em>Συμπορεύεται την ώρα του<br />Το έδαφος<br />Πλέκοντας τις σχέσεις του<br />Αρμονικά<br />Το χώμα αυξάνεται τη ρίζα<br />Μες στην αφθονία<br />Ορθώνεται ο βράχος<br />Αντικρύ στο κύμα<br />Εκτείνεται η άμμος<br />Πλάι στην ακροθαλασσιά<br /></em><br /><em>Στους ακοίμητους βυθούς<br />Ωκεανοί<br />Έχουν εννοήσει τη σοφία<br />Από την επιφάνεια ύδατα<br />Επαίρονται στα σύννεφα<br />Επιστρέφοντας μέσα στη βροχή<br />Διδάσκεται την ίριδα η ζωή<br /></em><br /><em>Το δειλινό συγκρατεί την ευτυχία<br />Στοχάζεται η αλήθεια την εσπέρα<br />Με ευγνωμοσύνη<br />Για την ευεργεσία της ημέρας<br />Πως προώθησε την κίνηση της σπείρας<br />Καταλύοντας<br />Μέσα σε αγάπη χρυσόροδη<br />Λίγον ακόμα φόβο τεφρώδη<br />Από την άγνοια και την αδικία</em><br /><br /><em>Η ανατολή ελευθερώνει<br />Τον ορίζοντα, που<br />Ολόκληρη τη νύχτα<br />Έσμιγε αγκαλιά σφιχτή<br />Ουρανό πατέρα<br />Μάνα γη<br />Των ονείρων ευδοκία<br />Κατοικείται στην ενθύμηση<br />Της πρώτης εντροπίας<br /></em><br /><strong>η συγκομιδή της εμπειρίας</strong><br /><br />Μέσα σε τούτη την ωραία κτίση<br />Ο άνθρωπος ακόμα παίζει<br />Οράματα προσωρινά<br /><br /><em>Σε αυτό το στάδιο συμβαίνει<br />Από την πρόσφατή του αιτία<br />Καθένας ξεκινά<br />Μα, αν σου μοιάζει αταξία<br />Μη λησμονείς το αποτέλεσμα<br />Τη συγκομιδή της εμπειρίας<br /></em><br /><em>Άπειρες γενιές<br />Σμήνη της ύπαρξης<br />Αδιάκοπα είναι καθ’ οδόν<br />Μεταναστεύουν διαρκώς<br />Από πλανήτη σε πλανήτη<br />Από ένα σε άλλο ον<br />Ταξίδι το ταξίδι ελπίζοντας<br />Η πατρίδα βρίσκεται εδώ<br />Το ξετύλιγμα όμως<br />Σπρώχνει<br />Επάνω και εμπρός<br /></em><br /><em>Ο άνθρωπος βαστάζει<br />Πάμπολλων κόσμων τις αποσκευές<br />Το δικό του μέρος είναι<br />Να εργαστεί τις αποφάσεις<br />Μη αγνοώντας τις ευθύνες<br /></em><br />Αλλά πώς αποφασίζει<br />Αφού καθόλου δεν το ξέρει<br />Το πρωινό τι θα του φέρει<br /><br /><em>Εκείνο ακριβώς που θέλει<br />Κοίταζε προσεκτικότερα<br />Έχει μεστώσει η ανθρωπότητα<br />Σε ό,τι έχει επιλέξει<br />Αυτή που ήθελε έχει γίνει<br />Και ενέχει πείρα να διακρίνει<br />Τη συνέπεια της κίνησης<br />Γνωρίζει πώς<br />Η σκέψη οδηγεί<br />Τι έπεται ο λόγος<br />Ποια πράξη ακολουθεί<br />Μένει<br />Την έκβαση ν’ αποδεχθεί</em><br /><br />Είτε μακάρια<br />Είτε αλγεινή<br /><br /><em>Κάθε ρόλο ερμηνεύει<br />Κάποιο πρόσωπο φορά<br />Είτε ευδαιμονία είτε αθλιότητα<br />Ως να δοθεί ολόψυχα<br />Ως μοναδικά να αγαπήσει<br />Εξιλεώνοντας τη δυσπιστία<br />Από κάθε επίφαση άφοβα<br />Την αλήθεια ως γυμνώνει<br />Εαυτόν απολυτρώνει<br />Από το γνώρισμα και την ιδιότητα</em><br /><br />Στους ανθρώπους αύριο<br />Αυτό έχει συμβεί, που<br />Τα κορμιά τους θάλπουν<br />Και είναι τόσο διαυγείς<br /><br /><em>Εκπαιδεύονται τον τρόπο<br />Πώς πηγαίνουν τελικά στο σπίτι<br />Διαπερνώντας όλες τις πατρίδες<br />Που χρήζει η μορφή να πορευτεί<br />Ο γυιος του γεωργού<br />Φίλος των αγγέλων από τ’ άστρα<br />Μετέγραψε<br />Για το γαλανοπράσινο πετράδι, που<br />Στο λαιμό αυτού του ήλιου λάμπει<br />Ψαλμούς που υμνούν οι ουρανοί<br />Ταξιδεύει το πνεύμα μέσα από την ύλη<br />Περιέχοντας την εμπειρία<br />Στην επιστροφή<br /></em><br />Και οι πόλεις μας<br />Η φύση<br />Η δημιουργία<br />Την οποία κατοικήσαμε<br />Ό,τι έχουμε δημιουργήσει<br /><br /><em>Όλα είναι ζώντα<br />Πνέει αδιαίρετη<br />Η κοσμική ψυχή<br />Σε ό,τι αναγνωρίζεις ως<br />Κάποια άλλα όντα και<br />Μέσα στον αέρα, το νερό, τη γη<br />Σε κάθε σχέση και συνθήκη<br />Εντός του σύμπαντος ή του πλανήτη<br />Όποια κατασκευή<br /></em><br />Ίσως και στα έργα<br />Των θνητών χεριών μας<br />Τα μικρά κατασκευάσματα<br />Τις καλλιτεχνίες μας<br /><br /><em>Σε όλες και σε κάθε μια<br />Εμπνευσμένη πράξη, που<br />Ξυπνά την αφορμή<br />Να ακυρωθεί η συστολή<br />Ελεύθερη να ρέει<br />Η ουσία της αγάπης<br /></em><br /><strong>η νοσταλγία και ο θαυμασμός</strong><br /><br />Στους καιρούς μου<br />Ποιος φαντάζεται<br />Ό,τι υπάρχει<br />Πώς δε χάνεται<br /><br /><em>Καλώς εδέχτηκες τη νοσταλγία<br />Ποιητή<br />Σκαρφάλωσε<br />Επάνω στα φτερά της<br />Γύρνα πίσω στον καιρό σου<br />Όπου ενώνονται σε ένα<br />Ο άντρας μαζί με τη γυναίκα<br />Και οδηγεί μικρό παιδί<br />Φωτεινό σαν μεσημέρι<br />Με την αγάπη στη ματιά του<br />Σπείροντας γύρω τη χαρά του<br /></em><br /><em>Και σ’ εμάς θα λείψεις<br />Αλλά μην ανησυχείς<br />Δεν υπάρχει κάτι<br />Να το στερηθείς<br /></em><br /><em>Στο θαυμασμό που έχεις φτάσει<br />Για το σχέδιο και για την πλάση<br />Η σύνδεσή του με το όλον δε θα πάψει<br />Στους χρόνους που σου μέλλουν<br />Οι γήινοι αδρανείς δε μένουν<br />Και του παντός η νόηση<br />Γνωρίζοντας<br />Το χρώμα της φωνής σου<br />Είναι στην διάθεση<br />Της βούλησής σου<br /></em><br /><em>Γίνου τώρα συμπαγής<br />Βγαίνοντας από την υπόσταση<br />Χρειάζεται να είσαι πυκνός<br />Πατώντας τα πόδια σου στο έδαφος<br />Είναι πράγματι σκληρή και τραχιά<br />Η χωμάτινη ένδυση<br />Αλλά το κατέχεις πια<br />Ουδείς θνητός μέσα στο παν<br /></em><br /><em>Μην αμελείς να διατηρείς<br />Τα ρόδα της αγάπης σου<br />Ανθισμένα<br />Στην ευωδιά τους<br />Να καλείς καθέναν<br />Δεχόμενος πρόθυμα<br />Όλη την αγάπη<br />Ως αυγινή δροσιά κρυστάλλινη<br /></em><br /><em>Πήγαινε λοιπόν<br />Στα μολύβια, τα χαρτιά σου </em><br /><em>Περιέγραψε<br />Την περιπέτειά σου</em><br /><em>Πώς έθραυσες τα σύνορά σου<br />Βαδίζοντας τις λεωφόρους, που<br />Φωτίζονται το βλέμμα των θεών<br />Και όπου κάθε μέρα είναι<br />Η ημέρα, που<br />Το θαύμα συντελείται<br /></em><br /><em>Ο κήπος των Εσπερίδων<br />Πάντοτε είναι ανοιχτός<br />Αρκεί<br />Να ελευθερώσεις την ευχή σου<br />Για να ανταμώσουμε εδώ<br /></em><br /><em>Η Σελήνη ορίζει<br />Αυτό το χορό<br />Αλλά υπόσχομαι να μάθεις<br />Ποια άρπα<br />Ποιος αυλός<br />Διανύει την απόσταση<br />Από το αργυρό<br />Έως το χρυσό<br />Ώστε να βλέπεις<br />Μες στο λαμπρογόνο φως </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5362550987341237805-2396146240752920738?l=argentumaurorae.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com2